Ga je ZO met burgers om, wethouder Toine Theunis?

Wethouder Toine Theunis. In maart 2014 kopte BnDestem nog dat hij de grootste stemmentrekker van West-Brabant was. Gaat hem dit volgend jaar lukken?

De volgende zaken zitten in zijn portefeuille: ruimtelijke ordening, wonen, duurzaamheid en milieu, sport, financiën en subsidieverlening.

Ik vrees dat ik na dit blog op geen enkele subsidie meer hoeft te rekenen. Waarom? Omdat ik boos ben op onze loco-burgemeester.

Er woedt hier in Roosendaal al enkele jaren een enorme discussie omtrent het plaatsen van een smerige MESTFABRIEK. Deze willen ze plaatsen naast de woonwijk waar ik geboren en getogen ben. Elders op mijn blog is hier al meer dan genoeg over geschreven. Tot ergernis van mijn trouwe bezoekers, die hier niet komen voor de stankverhalen uit Roosendaal. Want die mestfabriek STINKT al voor hij er staat.

Theunis is niet alleen wethouder maar ook aanvoerder van de Roosendaalse Lijst. Dit is 1 van de partijen die eerder dit jaar een prachtige motie hebben ingediend tegen deze mestfabriek. Een motie die met meerderheid is aangenomen en inhoudt dat de raad het college opdraagt de mestfabriek te weigeren. Het college laat echter langs alle kanten zien dat ze de ondernemer nog steeds ter wille zijn, en doen onderzoek na onderzoek, om toch maar uit te hopen te komen op een gezonde uitslag. Want, die mestfabriek moet er komen. Het lijkt haast of wethouders Cees Lok en Toine Theunis er belang bij hebben. Aan Lok besteed ik hier geen aandacht. Zinloos. Deze man zit zo in zijn eigen arrogante wereld, daar heeft welke vorm van aandacht dan ook geen zin. Maar, we hadden het over Toine Theunis.

Al jaren was ik in gesprek met deze duidelijke man. Een man die graag gelijk heeft, wie niet. Maar ook een man die het publieke debat schuwt. Op sociale media staat meneer op zenden, maar reageren, nee, dat doen “bestuurders volgens hem nooit”.

Nu heb ik het voltallige bestuur van Roosendaal schriftelijk 4 vragen gesteld. Vanaf december 2016 op diverse manieren herhaald. Je vindt ze o.a. in www.mestfabriek.nl en andere artikelen. Ingediend als OPEN BRIEF bij de wethouders en burgemeester. Helaas, nooit een antwoord gekregen. Terwijl de gemeenteraad heel duidelijk onlangs nog heeft vastgesteld dat officiële vragen altijd beantwoord horen te worden door het college.

Gisteren beweert meneer Theunis ook weer in een uitgebreide mailwisseling met mij persoonlijk dat vragen van burgers, officieel ingediend, ALTIJD beantwoord worden. “Zo doen wij dat in Roosendaal”. Hier een letterlijke stuk tekst uit zijn email.

“Je weet dat bestuurders niet via social media in gesprek gaan. Richt je vragen per brief of mail aan het college en je krijgt keurig antwoord. Zo gaan wij met burgers om.”

Ik wilde eerst de gehele mail publiceren, enfin, niet mijn stijl. Dan weet hij namelijk zeker dat hij die paar duizend stemmen bij de volgende verkiezingen niet gaat halen.

Is Toine Theunis hiermee een leugenaar, een jokkebrok?
Het oordeel is aan u.

Volg de Facebook pagina Werkgroep Biomineralen, waar ik nogal fan van ben. Ennuh, Toine, mij hoef je niet meer te emailen. Ik geloof je niet meer.

Buzancy

Frankrijk. De bijna 40 jaar die ik nu op vakantie ga (bijna 30 met Betty), is Frankrijk toch mijn (en ons) favoriete vakantieland gebleken. Ideaal met de auto, vaak mooi weer, een prachtig land, met een lekker zonnig klimaat. Als je dan de mazzel hebt dat je de taal mooi vindt, dan hoef je eigenlijk niet zo ver te zijn. We hebben in de afgelopen 40 jaar zo bijna de hele kaart van Frankrijk gehad, behalve het Noorden. Daar rij je meestal rap doorheen, op weg naar de zon. Afgelopen augustus besloten we om deze streek eens te bezoeken. De Champagne Ardenne. Vanuit Brabant is dit een dikke 300 km rijden en je zit in prachtige steden als Reims, Verdun en Charleville Mézières.

De dorpjes doen wat desolaat aan. Veel jonge mensen zijn er weg getrokken en men noemt deze streek dan ook wel het Groningen van Frankrijk. Maar wat een prachtig gebied. Een glooiend groen landschap, met prachtige boerendorpjes soms omringd door mooie bossen. We kwamen reeën tegen, marters, roofvogels en een vos op enkele meters afstand. In het dorpje Buzancy (een kerk, een supermarktje, een hele grote boom en wat huizen) hadden we aan de rand een prachtig oud huis gehuurd, met een afgesloten tuin voor de hond en uitzicht op paarden en koeien van de buren.

 

Het huis van Jaqueline voldeed aan alle eisen die een mens tegenwoordig stelt en wat een luxe om in een warm land als Frankrijk je auto in een afgelosten garage (inpandig, vroegere stal wellicht) te kunnen parkeren. Een huis wat we zo mee hadden willen nemen en dan hier ergens wegzetten aan de rand van een dorpje. Zelden gaan we terug naar een eerdere vakantiewoning, maar deze staat op de lijst van “nog een keer”. Wie houdt van pure natuur en echte rust, moet het ervaren. Je rust wordt hooguit verstoord door een paar honderd zwaluwen. Alsof je terug gaat in de tijd. La douce France.

Een plankje

Je gaat zitten op een Frans toilet, ergens in leuk oud huis. Want ook tijdens je vakantie gaat de dagelijkse routine door. De toiletrolhouder hangt naast je, maar die “rolt niet lekker”, of hangt net te veel naast je. Je kent dat wel.

Gelukkig heeft de eigenaar er op een MacGyver-achtige manier een plankje naast gehangen.  Mooi schuin voor je, binnen handbereik, al zittend dus. Opklapbaar met 2 schilderij-haakjes, steunend op de tegels. Tijdelijk, of permanent. Voor een extra rolletje, of een bakje koffie binnen handbereik. Dit zijn van die dingetjes aan een vakantiehuis, waar ik blij van kan worden. Waar ik mij aan ga hechten.

Zou het zo bedoeld zijn? Kwam het toevallig zo uit? Daar gewoon even over nadenken. Je zit er toch…

“Versleten groenvakken” in Roosendaal

Laat ik om te beginnen aangeven dat ik een enorme groenliefhebber ben en de betrekkelijkheid van het woord “onkruid” in zie. Sterker nog, ik kan in mijn kleine tuintje soms planten koesteren die anderen als onkruid zien.

Hoe de gemeente Roosendaal de laatste jaren over “onkruid” denkt, dat is me niet helemaal duidelijk. Laat ik het zo zeggen: aan alles zie je dat men geld besparen belangrijker vindt dan een prachtige wijk.

De afgelopen weken heeft men hard gewerkt om bijvoorbeeld de Westrand weer wat fatsoenlijker te krijgen. Alles wat groen is, groeit hier nu eenmaal harder omdat we lager liggen. Diverse ploegen van allerlei bedrijven zijn ingezet om met haastige spoed de boel netjes te krijgen. En daar wringt nu net de schoen.

Jaren geleden had de gemeente eigen personeel. Gemotiveerde hoveniers, die via gemeente of WVS jaarlijks dezelfde wijk onderhielden, betrokken waren met hun werkomgeving en de mensen die daar woonden. De laatste jaren heeft men afscheid genomen van deze harde werkers en huurt men hoveniersbedrijven in, die van buiten Roosendaal komen, en voor zo min mogelijk geld, zo snel mogelijk de boel netjes moeten maken. Tja, dan is het niet raar dat men met een “klepelmaaier” over de “versleten groenvakken” gaat. Men heeft er zelfs al een term voor dus. Brandnetels, bramen, berenklauwen of wat er dan ook niet thuishoort, het mag er allemaal tussendoor groeien. En de oorzaak: GELD.

Bijgaande foto’s zijn afgelopen maanden genomen. Gemeld via de BuitenBeter app. (Vandaar wat minder scherp.) Werden dan na 5 weken opgelost. Want iemand aanspreken heeft geen zin meer. “Meneer, dat mogen wij niet doen, dat doet een ander bedrijf of ploeg”. De wethouder, de mensen die er werken, de verantwoordelijke opzichters, iedereen baalt. Iedereen wil het anders. En allemaal wijzen ze op het ene probleem: GELD.

Als ik dan alle positieve berichten van trotse Roosendaalse wethouders lees, over de miljoenen die een (overigens prachtige) Nieuwe Markt mag kosten, dan verbaas ik mij toch een beetje. Hoe belangrijk vinden onze bestuurders het woongenot van de bewoner in de wijk dan nog?

Ikbenboos

  • Ikbenboos.nl wordt een weblog waar de “boze burger” zijn verhaal kwijt kan. Ergernissen aan bureaucratie, falende overheid of bedrijven. Gooi het online.
  • Maak van jouw klacht een kans! De website www.ikbenboos.nl zal eind 2017 online gaan. Het wordt geen verzameling van lastercampagnes, maar een online platform waar jij jouw eerlijke verhaal kwijt kunt. Goed onderbouwd, respectvol. Plaatsingen op de site, die beledigend of kwetsend zijn, zullen worden verwijderd. Wij hopen een bijdrage te geven aan een maatschappij waar menselijkheid voorop staat. We kennen allemaal deze emotie: “IK BEN BOOS!” Boosheid heeft een functie waardoor we er positieve dingen mee kunnen doen. Aan de website wordt nog gebouwd. De plaatsingen verschijnen op www.ikbenboos.nl, op sociale media hebben we gekozen voor Facebook. Heb je nu al ideeën, bijdragen of vragen, we horen je graag. Tot snel, groet, John Knappers.

De parabel van de kapper

Op een dag ging een bloemist naar de kapper om zijn haar te laten knippen. Nadat de kapper zijn haar had geknipt vroeg de bloemist wat hij de kapper moest betalen. De kapper antwoordde: ‘Ik neem deze week van niemand geld aan omdat ik deze week bezig ben met dienstverlening aan de Gemeenschap’. De bloemist was blij en verliet de winkel. Toen de kapper de volgende ochtend zijn kapsalon opende zag hij een kaartje met het opschrift “dank u” en een dozijn rozen voor de deur.

Later op de dag komt een agent om zijn haardos te laten fatsoeneren. Als hij na afloop wil betalen zegt de kapper weer:
‘Ik neem deze week van niemand geld aan omdat ik deze week bezig ben met dienstverlening aan de Gemeenschap’. De agent vond het mooi en verliet vrolijk de kapsalon. Toen de kapper de volgende ochtend zijn kapsalon opende zag hij een kaartje met het opschrift “dank u” en een dozijn donuts voor bij de koffie.

Nog dezelfde dag kwam er een lid van het Parlement om zijn haar te laten knippen. Nadat de kapper zijn haar had geknipt vroeg het parlementslid wat hij de kapper moest betalen. De kapper antwoordde weer: ‘Ik neem deze week van niemand geld aan omdat ik deze week bezig ben met dienstverlening aan de Gemeenschap’. Het lid van het Parlement was zeer gelukkig en verliet de kapsalon.
De volgende ochtend, toen de kapper zijn kapsalon weer open deed, stonden er al een dozijn Parlementsleden in de rij te wachten voor een gratis kapsel.

En dat, mijn vrienden, illustreert het fundamentele verschil tussen de burgers van ons land en de politici die het besturen.

(Deze tekst gaat rond als email/kettingbrief. Met dank aan Will.)

Roeptoeteren.

Politici en sociale media. Er is een merkwaardig verband. Sociale media, daar zou je gezien de term van verwachten, dat mensen er sociaal zijn. Stel dat ik jou op straat tegenkom, en ik zeg hallo, of goedendag, dan zeggen de meeste mensen iets terug. Tenminste, zo ben ik opgevoed. Dit weekend kwam ik een plaatselijk politicus tegen (aardige kerel, ik noem in dit artikel bewust geen namen) en hij gaf mij meteen een hand. Even een snel leuk gesprek. Zo gaat dat.

Echter nu op sociale media. Je ziet daar politici, en dan heb ik het hier over raadsleden en wethouders uit Roosendaal, die van alles roeptoeteren. Meestal hoe goed ze iets gedaan hebben in en voor de stad. Dan hebben ze dat eerst in hun eigen bewoordingen in de krant mogen vertellen. De journalisten van tegenwoordig schrijven het meteen op alsof het waarheden zijn, zonder hoor en wederhoor. Daarna vermelden ze hun geweldige akties en dit artikel nog eens op de sociale media.

Als je dan als burger twijfelt, vragen of kritiek hebt, en reageert, dan zou een antwoord toch slim zijn, en op zijn minst fatsoenlijk. Welnee, uitzonderingen daargelaten, hoor je dan van de meeste politici niks meer. Ja, ze reageren dan wel in je mailbox of prive bericht, met een “ja maar” verhaal, maar openlijk het debat aangaan met de burger, nee dat doen ze niet.

Natuurlijk snap ik dat bijvoorbeeld rond de discussie van de mestfabriek in Roosendaal men zeer terughoudend is, omdat dit nog wel eens een flinke rechtszaak kan worden. Maar ook omtrent doodgewone kwesties staan politici allemaal op zenden. Reageren, ho maar. Om nog maar te zwijgen over wethouders en burgemeester die zeer duidelijk schriftelijke vragen niet beantwoorden en zelfs geen bericht van ontvangst geven.

Ik snap best wel dat de gemeente Roosendaal mij niet meer gaat inhuren om een cursus communicatie te geven. Toch denk ik dat ik ze binnenkort hiervoor een flinke rekening ga sturen. Want dat deze blogpost bij ze terecht komt is zeker.

Misschien betalen ze sneller dan dat ze reageren?

Roosendaal, ruik ik rozen, of stront?

Sorry trouwe bezoekers van Knappers.nl. Het voelt alsof ik mijn blog, die al draait sinds 2007 de laatste jaren wat vervuild heb met de strijd tegen die stinkende mestfabriek plannen in Roosendaal. Van nature ben ik geen boze schrijver, maar de laatste jaren heeft boosheid en frustratie regelmatig ertoe geleid, dat ik in de “anti mestfabriek pen” ben geklommen. In de genoemde rubriek hebben al heel wat artikelen gestaan. Ik heb ingesproken in de gemeenteraad en samen met veel andere inwoners uit Roosendaal e.o. strijden we al jaren tegen de belachelijke plannen.

In februari is er een motie aangenomen, waarin bijna de voltallige gemeenteraad zeer duidelijk de mestfabriek wil afserveren. Burgemeester en wethouders, die al jaren samen met vroegere bestuurders hebben zitten slapen bij het maken van bestemmingsplannen, hebben helaas zelf de ruimte gecreëerd voor ondernemers om dit soort vergunningen aan te vragen. Inmiddels zit het moment er aan te komen dat, na de zomer vakantie, er knopen moeten worden doorgehakt. En jawel. De wethouder laat via de krant BnDestem vandaag weten dat “het weigeren van de mestfabriek miljoenen kost” en het “aanpassen van het bestemmingsplan zou nadelige financiële gevolgen hebben”.

Welnu meneer Theunis, en meneer Lok:
– Is het dan zo dat jullie al deze fouten uit het verleden en financiële gevolgen die dit met zich mee gaat brengen, BELANGRIJKER vinden dan onze gezondheid?
– Of spelen er andere financiële belangen een rol? Want een fabriek waar men een omzet van 25 miljoen euro per jaar van verwacht, tja, die levert hier en daar wellicht wel wat op?
– Wat heeft een gemeenteraad voor nut, als 25 tegen 7 raadsleden duidelijk maken dat deze mestfabriek er niet mag komen, en een stadsbestuur zich gaat verschuilen achter hun eigen fouten en rekeningen?
– Hoe durft een burgemeester bij het weigeren van een vergunning over een “onrechtmatige daad” te spreken, als iedereen inmiddels weet wat de nadelige gevolgen op het gebied van gezondheid zijn?

Als geboren Roosendaler ben ik benieuwd of over een aantal jaren onze stad stinkt naar rozen of naar stront.
Bestuurders van een stad zouden er moeten zijn om de belangen van inwoners te beschermen. Financiële belangen, die grotendeels met winst uit export naar het buitenland te maken hebben, zouden op de tweede plaats moeten komen.

Ik ben benieuwd wat ons stadsbestuur gaat beslissen. Want als dit fout gaat, dan is het straks geen strijd meer tussen gemeente en ondernemer, maar dan zullen inwoners tegenover bestuurders komen te staan bij de rechtbank. Als dit de route is die ons stadsbestuur wenst te nemen, dan vraag ik mij af wie er straks nog in die prachtige nieuwe wijk Stadsoevers wil gaan wonen?

Ik ga er nog steeds vanuit dat het gezonde (boeren) verstand het gaat winnen en dat de bestuurders een beslissing gaan nemen, waar onze kinderen later trots op kunnen zijn.

 

Wil jij de akties tegen deze mestfabriek steunen? Ga dan naar deze FACEBOOK pagina, en like, deel, reageer en schrijf mee!

Gelooft niet alles wat hij denkt! Bewondert ijsvogels, blote vissen en de blues.